DE HEL VAN HET MERGELLAND

Volta Limburg Classic

NIeuws

De verhalen achter de Volta Limburg Classic 2017: “Ik had werkelijk geen idee wie die Italiaan was”

Het was anders dan andere jaren. Boeiender, leuker ook. De perspraatjes na afloop van de Volta Limburg Classic vinden traditiegetrouw plaats in het café van de Koninklijke Oude Harmonie van Eijsden. Het riedeltje is ieder jaar hetzelfde: de nummers één, twee en drie van de koers nemen plaats achter een bescheiden, houten tafeltje en vertellen hun verhaal van de dag. Meestal is dat geen heel spannende aangelegenheid. Na bijna tweehonderd kilometer buffelen door het zware Mergelland zijn wielrenners logischerwijs niet bijster spraakzaam. Maar deze keer, na de finish van de Volta Limburg Classic 2017, ging het er opvallend genoeg heel anders aan toe. Winnaar Marco Canola, runner-up Xandro Meurisse en nummer drie Nick van der Lijke staken geen gebruikelijk praatje af. Integendeel: dit bleek een podium met een verhaal te zijn.

Te beginnen met Marco Canola, voor wie de dag met een kater was begonnen. De nacht voordien hadden vandalen liefst zestien fietsen uit de materiaaltruck van zijn ploeg gestolen. En ja, er zaten ook twee fietsen van hem bij. Canola was zodoende genoodzaakt de wedstrijd te rijden op de laatste reservefiets die hij ter beschikking had. En dat betekende vooral: geen materiaalpech krijgen, anders had hij een groot probleem.


De koers zelf verliep gunstig voor Canola. Met nog vijftig kilometer voor de wielen sloop hij mee in een ontsnapping, die uitmondde in een driekoppige kopgroep. Ineens drong het besef tot hem door: op dit moment, in deze kansrijke positie, materiaalpech krijgen, dat zou zijn winstkansen doen versplinteren. Terwijl de Limburgse regen op zijn schouders neerdaalde, prevelde de Italiaan vluchtige schietgebedjes, in de hoop dat zijn stalen ros intact zou blijven. Canola’s gebeden werden verhoord; zijn tweewieler bleef bespaard van mankementen.


Intussen liep de samenwerking met medevluchters Meurisse en Van der Lijke gesmeerd. De drie leiders bleven vooruit en mochten gaan sprinten om de zege. Canola sneed sluw als eerste de laatste bocht aan, schudde een krachtige spurt uit zijn benen en won met groot vertoon van macht. Bij het overschrijden van de finish dacht hij aan zijn veel te vroeg overleden vader. Deze zege was voor hem.

Door naar de nummer twee van de race: Xandro Meurisse. De sympathieke en uiterst spraakzame Belg nam uitgebreid de tijd om de verzamelde verslaggevers te woord te staan. “In 2016 was ik al goed in de Volta Limburg Classic”, stak hij van wal. “Alleen was ik er die dag niet bij met mijn hoofd. Dat had te maken met het overlijden van mijn goede vriend Daan Myngheer. Daan was vijf dagen eerder overleden aan de gevolgen van een hartstilstand, gekregen tijdens de ochtendetappe van het Critérium International. Ook dit jaar leek de Volta Limburg Classic geen succes voor mij te worden. Ik had problemen met mijn materiaal en heb een uur voor de start nog van zadel gewisseld. Niet optimaal, maar gelukkig is het goed gekomen. Ik ben blij dat ik hier een mooie uitslag heb neergezet. Deze wedstrijd is heel zwaar, de klimmetjes volgen elkaar zó snel op. Ik vind het knap hoe de organisatie erin is geslaagd al deze hellingen in het parcours op te nemen. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer je aan de start van de Volta Limburg Classic staat met een conditie die niet top is, je kansloos bent voor een degelijk resultaat. Als je ziet wie hier de voorbije jaren op het podium hebben gestaan… Dat zijn geen pannenkoeken, hè.”

Er viel een korte stilte, gevolgd door een glimlach. “Weet je dat ik werkelijk geen idee had wie die renner van Nippo-Vini Fantini was die met Van der Lijke en mij in de kopgroep zat. Ik heb me suf gezocht of ik ergens zijn naam kon vinden, bijvoorbeeld op zijn helm of op zijn fiets. Bovendien kreeg ik van mijn ploegleider amper informatie door, omdat mijn koersradio niet optimaal functioneerde.” Pas na de finish hoorde Meurisse wie hem had hem verslagen. Marco Canola. Die naam zei hem wel wat.


Tot slot was er Nick van der Lijke. Met een oranje pet op het hoofd en een ietwat beteuterde blik in de ogen stond hij de pers te woord. Natuurlijk, hij kon best leven met een derde plaats, maar toch overheerste de teleurstelling. Hij had immers de kans op het winnen van de Volta Limburg Classic niet kunnen verzilveren. En dat was jammer, want in principe was hij de snelste van de drie koplopers. Maar principes tellen niet na een slopende koers over 31 beklimmingen. Toen Van der Lijke bij het opdraaien van de Diepstraat zijn eindsprint wilde inzetten, voelde hij het meteen: zijn benen waren leeg, er zat geen vleugje kracht meer in. Hij boog het hoofd. Weg overwinning.


Na ruim een kwartier liep de persconferentie ten einde. Terwijl Meurisse en Van der Lijke op zoek gingen naar een warme douche, bleef Canola nog even hangen in het café. Hij nam plaats achter de bar, ging op de foto met een aantal mensen en tapte een biertje voor zichzelf. Hij zette het glas aan zijn lippen en liet de inhoud ervan in één keer naar binnen glijden. Even twijfelde Canola of hij een tweede pilsje moest bestellen. Dat liet hij maar achterwege, er moest die avond immers nog champagne gedronken worden. En niet een beetje ook.



Geschreven door Max van den Boorn

 

Gepubliceerd op 08-03-2018

En na de wedstrijd?

Er warmpjes bijzitten met Volta Limburg